janのスペース

"แม่ จะไปไหน" "แม่จะไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวเดี๋ยวมา" บทสนทนาเริ่มขึ้นในห้วงความทรงจำ "แม่อย่าไปนะ" เด็กน้อยคว้ามือแม่ไว้ขณะนอนราบอยู่บนพื้น มีหมอนที่ไม่คุ้นหน้าหนุนอยู่ใต้หัว "อย่าดื้อสิ แม่ไปแป๊บเดียวเองห้องน้ำอยู่แค่ตรงนี้" คืนนั้นแม่ใส่ชุดเหมือนจะออกไปข้างนอก ไม่สิ ที่นั้นไม่ใช่แม้แต่บ้านของเด็กน้อย ในความทรงจำอันเลือนลางของเธอจำได้ว่าที่นั่นเป็นชั้นล่างของบ้านป้าแสง ป้าแม่บ้านประจำโรงงานที่พ่อทำงานอยู่ซึ่งเป็นคนสนิทของแม่ ห้องนั้นช่างมืดมิดและเงียบสงัดเหลือเกิน เงียบและมืดจนน่ากลัว กลัวว่าจะถูกความมือจะความเงียบกลืนกินร่างกายไปด้วย ตอนนั้นน่าจะเวลาประมาณตีสองหรือตีสาม แต่แม่ของเธอไม่ได้อยู่ในชุดนอน "ไม่เอา อย่าไป อย่าไป" ความกลัวมันปกคลุมอยู่รอบตัวเต็มไปหมด ถ้าแม่ไป แม่คงไม่กลับมา เด็กน้อยรู้สึกอย่างนั้น "เอ๊ะ อย่าดื้อสิ แม่บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวมา หรือจะให้แม่ฉี่ราดอยู่ตรงนี้" แม่ทำท่าลุกลี้ลุกลนเหมือนรีบจะไปไหนสักที่ "ไม่เอา แม่อย่าไปนะ อยู่ที่นี่นะ แม่ฉี่ตรงนี้ก็ได้" เด็กน้อยพูดไปแม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ตาของเธอเริ่มรู้สึกอุ่นๆ เหมือนน้ำในตาอยากจะหลั่งออกมาเพื่อช่วยเธอให้กล่อมแม่ได้สำเร็จ เธอรั้งแม่ไว้ด้วยสองมือที่เหนื่อยล้า เสียงเครื่องยนต์ของรถที่พาเธอมาส่งที่นี่ดังอยู่ข้างนอก ราวกับกำลังหงุดหงิดและเร่งแม่ให้รีบกลับออกไป "แม่ไปแป๊บเดียวจริงๆ ไม่โกหกหรอก หนูนอนอยู่นี่แป๊บเดียวเดี๋ยวแม่ก็กลับมา" แม่กล่อมเด็กน้อย มือของเธอเริ่มเลื่อนลงจากมือแม่ ไม่ว่าจะรั้งไว้ยังไงแม่ก็คงไม่อยู่กับเรา แม่จะไปไหนนะ ทำไมต้องทิ้งเราไว้ สมองที่อ่อนเพลียและเหนื่อยล้าของเธอพยายามทำงาน "แม่อย่าไปนะแม่อย่าไป" มันเป็นประโยคอ้อนวอนเฮือกสุดท้ายของเธอ เสียงของเด็กน้อยเริ่มเบาลง ภาพใบหน้าแม่เริ่มเลือนลาง ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำเธอจนเธอไม่สามารถต่อสู้ต่อไปได้อีก ไม่กี่วินาทีต่อมาเด็กน้อยได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังไกลออกไปไกลออกไปทุกที เด็กน้อยสะอื้น รู้ว่าไม่สามารถรั้งแม่ของเธอได้สำเร็จ เธอผลอยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน